Portrety seniorów z psami wymagają od fotografii czegoś innego niż zdjęcie szczeniaka. Pysk starszego psa nosi w sobie lata w sposób, który aparat może albo uhonorować, albo spłaszczyć. Ten przewodnik ma dać twórcy wystarczająco dużo materiału do pracy.
Dlaczego starsze pyski trudniej fotografować
Pysk młodego psa to głównie geometria: okrągłe oczy, gładki pysk, uszy ustawione pod przewidywalnym kątem. Pysk starszego psa to głównie historia. Pysk posiwiał. Oczy mogą być zmętniałe na brzegach. Skóra układa się inaczej wokół brwi. Nic z tego nie jest problemem dla portretu, ale oznacza, że zwykła rada dotycząca zdjęć — złap ostre oczy, wypełnij kadr — nie wystarczy.
Twórca nie próbuje sprawić, by twój pies wyglądał młodziej. Próbuje stworzyć podobiznę, którą ktoś, kto żył z tym psem, rozpoznałby z drugiego końca pokoju. To wymaga dostrzeżenia konkretnych rzeczy, które czynią ten pysk tym pyskiem: sposobu, w jaki jedno ucho się zagina, przechylenia głowy, gdy pies słucha, kształtu siwizny wokół oczu. Zdjęcie, które te rzeczy ukrywa, jest mniej przydatne niż takie, które pokazuje je wprost.
Czym właściwie jest ten portret
Portret zwierzęcia w ramce to filcowana igłą praca z wełny merino, ręcznie formowana w ramie z litego drewna z drewnianą podstawą. To nie jest wydruk, nie obraz i nie fotografia. Twórca pracuje na podstawie twoich zdjęć, budując pysk z włókna, warstwa po warstwie. Rama jest częścią przedmiotu; stoi na półce lub kominku, a nie wisi na ścianie.
Ponieważ praca powstaje na zamówienie, zdjęcia, które wyślesz, są całym briefem. Nie ma sesji, nie ma drugiej szansy na inne światło. To, co wyślesz, jest tym, co ma twórca.
Kąt: widok trzy czwarte
Portrety na wprost — pies patrzący prosto w obiektyw — są przydatne jako odniesienie, ale rzadko są najkorzystniejszym kątem dla starszego pyska. Widok trzy czwarte, w którym głowa jest lekko odwrócona na bok, daje twórcy informację o głębi: jak daleko wysuwa się pysk, jak brew układa się nad okiem, gdzie opada kość policzkowa. Pozwala też uniknąć płaskości, która powstaje, gdy pysk jest przyciśnięty bezpośrednio do aparatu.
Jeśli możesz zrobić tylko jedno zdjęcie, niech to będzie widok trzy czwarte na wysokości oczu psa. Jeśli możesz zrobić kilka, dodaj ujęcie na wprost i profil. Profil jest szczególnie przydatny dla starszych psów, bo pokazuje linię pyska i układ żuchwy, a jedno i drugie zmienia się z wiekiem.
Nie fotografuj z góry, chyba że pies leży i chcesz właśnie tego kąta. Patrzenie z góry na starszego psa spłaszcza pysk i sprawia, że oczy wyglądają na mniejsze, niż są. Zwykle łapie też czubek głowy zamiast wyrazu pyska.
Światło: miękkie i z boku
Twarde światło — bezpośrednie słońce, pojedyncza jasna lampa — tworzy cienie, które ukrywają szczegóły. Miękkie światło z okna albo otwarty cień na zewnątrz pokazują fakturę sierści i kształt pyska, nie spłaszczając go. Najlepsze światło dla starszego psa to zwykle to samo światło, którego chciałbyś dla człowieka: rozproszone, padające z boku, bez mocnego cienia na oczach.
Jeśli fotografujesz w pomieszczeniu, wyłącz górne światło i użyj okna. Ustaw psa tak, by okno było z jednej strony jego pyska, nie za nim i nie bezpośrednio przed nim. Jeśli dzień jest pochmurny, wyjdź na zewnątrz — chmury to duży softbox.
Unikaj lampy błyskowej. Spłaszcza pysk, odbija się w oczach i często płoszy starszego psa, który może nie widzieć ani nie słyszeć, że nadchodzi. Jeśli musisz użyć sztucznego światła, odbij je od ściany, zamiast kierować je na psa.
Czego unikać
- Rozmycia. Starszy pies może poruszać się wolniej, ale też może nie utrzymać pozy. Zrób kilka ujęć i sprawdź je w pełnym rozmiarze, zanim je wyślesz.
- Mocnych filtrów. Twórca musi widzieć rzeczywisty kolor sierści, łącznie z siwizną. Ciepły filtr albo konwersja na czerń i biel usuwa informacje, których nie da się odzyskać.
- Przebrania. Chusta albo kubraczek mogą być częścią podobizny, jeśli pies nosił je często, ale kostium nowościowy ukrywa kształt szyi i ramion. Jeśli chcesz mieć obrożę na portrecie, upewnij się, że jest widoczna i nie przekręcona.
- Innych zwierząt lub ludzi w kadrze. Twórca może pracować ze zdjęcia, na którym jest ręka albo drugi pies, ale to wprowadza niejednoznaczność. Przytnij kadr albo zrób nowe zdjęcie, jeśli możesz.
- Zdjęć zdjęć. Fotografia wydrukowanego zdjęcia traci rozdzielczość i wierność kolorów. Wyślij oryginalny plik cyfrowy, jeśli istnieje.
Ile zdjęć wysłać
Pięć do dziesięciu dobrych zdjęć to przydatna liczba. Mniej niż trzy utrudnia zrozumienie trójwymiarowego kształtu pyska. Więcej niż piętnaście zwykle nie pomaga, bo twórca musi je przejrzeć, żeby znaleźć te, które są ze sobą zgodne. Jeśli masz duży zestaw, wybierz te, które pokazują pysk wyraźnie i z różnych kątów, i wyślij je.
Dołącz co najmniej jedno zdjęcie, na którym pies patrzy w aparat, jeden widok trzy czwarte i jeden profil. Jeśli masz zdjęcie, które uchwyciło coś konkretnego — sposób, w jaki trzyma głowę, gdy czegoś chce, sposób, w jaki układają się jego uszy, gdy jest zmęczony — wyślij je też, nawet jeśli nie jest technicznie idealne. Trochę miękkie zdjęcie, które pokazuje charakter, jest bardziej przydatne niż ostre, które nie pokazuje niczego.
Jeśli pies odszedł i pracujesz na starszych zdjęciach, wyślij to, co masz. Twórca jest przyzwyczajony do pracy z ograniczonym zestawem i powie ci, jeśli zdjęcia nie są wystarczająco wyraźne, by zacząć. Nie ma żadnej kary za pytanie.
Co się dzieje po wysłaniu zdjęć
Pracownia przejrzy zdjęcia i może poprosić o więcej albo o konkretne kąty. Gdy praca się zacznie, zobaczysz biały model albo podgląd pracy w toku do zatwierdzenia, zanim gotowy będzie finalny element. Nic nie ruszy dalej bez twojego tak. Na tym etapie zatwierdzania możesz powiedzieć, że siwizna jest w złym miejscu albo że ucho zagina się w drugą stronę. Łatwiej zmienić te rzeczy, zanim włókno się utrwali.
Czas realizacji to sześć do czternastu tygodni, w zależności od elementu. Portret w ramce znajduje się na dłuższym końcu tego zakresu, bo filcowanie jest powolne, a rama robiona na wymiar. Jeśli potrzebujesz czegoś szybciej, mniejszy format może być odpowiedniejszy, ale te same wskazówki dotyczące zdjęć nadal obowiązują.
Jeśli to nie jest właściwy element
Portret w ramce to konkretny przedmiot: wełniana podobizna w drewnianej ramie, stworzona, by stać na powierzchni. Jeśli chcesz coś, co można nosić, lepszy może być wisiorek. Jeśli chcesz coś, co można trzymać i ściskać, pluszowa replika to zupełnie inna rzecz. A jeśli szukasz naczynia na prochy, żaden z tych elementów nim nie jest — to podobizny, nie urny, i pracownia powie ci to wprost, jeśli zapytasz.
Uczciwa odpowiedź dla niektórych ludzi brzmi, że zdjęcie nie wystarczy do pracy albo że pysk psa zmienił się tak bardzo w ostatnim roku, że żaden zestaw zdjęć nie wydaje się właściwy. W takim wypadku warto poczekać, aż będziesz mieć zdjęcie, z którym możesz żyć. Element powstaje na zamówienie, a pracownia jest mała. Nie ma kolejki, do której musisz dziś dołączyć.
Uwaga o kolekcjonowaniu
Niektórzy ludzie trafiają na tę pracę, bo kolekcjonują ręcznie robione przedmioty, a nie dlatego, że chcą podobizny własnego zwierzęcia. To inny brief. Filcowe elementy powstają ze zdjęć, więc zamówienie bez własnego psa to nie do końca to, czym zajmuje się pracownia. Jeśli pociąga cię materiał — wełna, ręcznie formowana, jedyna w swoim rodzaju — ten sam twórca wykonuje inne formaty, a te same wskazówki dotyczące zdjęć obowiązują, jeśli kiedykolwiek zamówisz element ze swoich zdjęć.
Pracownia nie będzie udawać, że portret jest czymś, czym nie jest. To nie fotografia, nie wydruk i nie zastępstwo dla zwierzęcia. To ręcznie robiony przedmiot powstały z twoich zdjęć, a jego wykonanie zajmuje sześć do czternastu tygodni. To wszystko.
One letter a month
Occasional notes from the studio: new pieces, what we are working on, and the questions customers ask most. No offers, and you can leave at any time.
